به نام یگانه اراینده ی عمارت بود و نبود
همه ساله،بانزدیک شدن به زادروز دانای دانایان نام اشنای ایرانی- خواجه نصیرالدین طوسی- وپیوندهمایون این مناسبت باحرفه ی« مهندسی»،از یک سو شعفی دل پذیر،جامعه ی مهندسان منزلت خواه کشور را در بر می گیرد و مباهات ازعضویت دراین خانواده ی بزرگ وبالنده،حسی متبرک رابه ارمغان می اورد و از جانبی دیگر،نوعی نگرش نقادانه به شان،چیستی،وظایف وقدر این حرفه ی شریف وپر ارج،تبلور می یابد..نگرشی که به مهندسی،فراتر ازیک حرفه ی متعارف می نگرد و ان را تا تراز برجسته ی رسالت پذیری و پاسخ گویی مومنانه برمی کشد.
باقبول همین تراز نفیس و نورانی است که مهندسی،فقط کوششی معاش محور و ناگزیر تلقی نمی شودوباخلاقیت،ابتکار و نوجویی درمی امیزد و مهندس رادر چشم انداز بدیع و بی منتهای افرینش، برمسند اقبال می نشاند.
بی گمان،وابستگان هر کسوت وحرفه ای،هنگامی ره به تعالی می برند که منتقدانه و تمام عیار به فراز و فرود حیات نظری ونمود تجربی خویش بنگرند وبیش و پیش ازدیگران،کاستی ها و کدورت های ان را،ترمیم نموده و با بسط هم افزایی،راه را بر رسوخ گستاخانه ی عناصر نااهل وتصدیع سوداگران تفرقه سد کنندومنزلت فاخرخودرا،به ادب و اراستگی ارج نهند وحریم ان را،بافروتنی ومهر،پاس دارند.
باعث افتخار است تابدین واسطه،پنجم اسفند- روزبزرگ مهندسی- رابه عموم اعضای سازمان در سر تا سر دیار کریمان،شادباش گفته و دوام به روزی و صلاح همکاران ارجمندمان را از ساحت پر عطوفت حضرت باری،تمنا نماییم.
هیات مدیره ی نظام مهندسی ساختمان استان کرمان
اسفند۱۳۹۵